Een Invasie van Steppers door Amsterdam-Centrum 24 juni 2001

Met 15 personen gingen we op pad. We hadden mooi weer besteld. Onderweg konden er dus terrasjes worden gebruikt. Niets hield ons meer tegen. Alhoewel........

Er was een laatkomer en dat voor de zondagmiddag 14.00 uur. Zijn naam was al door iedereen genoemd. We overwogen harde maatregelen. We wilden hem (ja, de laatkomer was een hij) in zijn eentje laten steppen en er een soort puzzeltocht van maken. Maar we konden hem natuurlijk ook gewoon laten staan. Uiteindelijk bleek niemand hardvochtig genoeg om tot uitvoering van één van deze maatregelen te komen. Dus we hebben braaf gewacht (mopper de mopper). Toch bleek Marc (ja, zo heet de laatkomer) een goed excuus te hebben! De machinist van de trein had geen zin om het rondje rond de kerk te maken en hierdoor vergeten om Marc op te halen.

We konden eindelijk enthousiast onze uitgestippelde route volgen. Het volgen van een route op een kaartje bleek ook nog een hele kunst. Met "gids" René dachten wij in goede handen te zijn. Helaas, de dames moesten het maar effe vragen aan een visser, waarvan wij het idee hadden dat hij ons wel kon vertellen hoe we in het vondelpark konden komen. Maar René bleef stug op zijn kaartje kijken, daar moest het tenslotte op staan, nietwaar? Ik gaf nog aan dat onze visser het heus wel wist, want hij woonde al zijn hele leven in de Jordaon. De dames werden toch een beetje ongeduldig, maar René liet zich niet van de wijs (kaart) brengen.

Toen ontdekten we binnen de groep dat Matthijs degene was die ons wel de weg kon wijzen. Tijdens de rit ontpopte hij zich als "De Gids" voor het centrum van Amsterdam. Gelukkig iemand met richtinggevoel en dat hielp inderdaad.

Matthijs had wel pech met de steps. De plankjes stonden veel te laag bij de grond, waardoor het harken, zwoegen en zweten werd voor Matthijs. Iedereen kreeg met het kwartier meer respect voor het uithoudingsvermogen van Matthijs. We hebben alle steps aan Matthijs gegeven, zodat we allemaal met te lage plankjes reden (is alleen maar eerlijk natuurlijk). Carel en Fred boden zich aan als monteurs van de steps....Sowwwww....zelfs de Amsterdammers ging dat toch te ver zeg. Het leek meer op het slopen dan het repareren van de plankjes, maar het resultaat was wel verbluffend. Matthijs vloog weer over de klinkers heen en wij ook.

René en ik konden het af en toe niet laten om effe de benen te testen en we deden ons best het eerst bij het vondelpark te arriveren. Ik gaf me maar gewonnen, omdat ik bang was dat de knieblessure van René weer zou gaan opspelen. Dus René won met gemak. De voetjes werden ook nat onderweg, maar dat mocht de pret niet drukken. Onderweg pakten we natuurlijk de banken en de terrasjes om even uit te blazen van al deze inspanningen. We bezochten als laatste het drukke vondelpark.

Nadat we de steps teruggegeven hadden en naar het volgende terrasje liepen kregen we niet meer de aandacht die we inmiddels wel gewend waren. Dus dat was afkicken. Iemand had tijdens het steppen gevraagd of het een invasie was.

De collega's van Cindy hadden een goed restaurant uitgezocht voor het Stepuitje. Nou, we waren benieuwd! Maar deze collega's bleken een uitstekende smaak te hebben. Cindy, bedank ze maar namens ons allemaal. Alhoewel, ik begrepen heb dat de heren nog trek hadden, maar ja. Het was in ieder geval een zeer geslaagde middag.

Herna (1 van de steppers)


Naar verhalen overzicht