Fietstocht Doorn 20 april 2002

Ach ja, wat kun je nu over een fietstocht schrijven! Fietsen, fietsen en nog eens fietsen. Eenmaal thuis was mijn schrijversinspiratie ver te zoeken. Maar nog geen 48 uur later heb ik gelukkig Dorris aan de telefoon…….of het wil lukken met het verslag? Nou nee, dus. Zij heeft veel anekdotes rond de fietstocht…….Hebben wij wel in dezelfde groep gezeten, vraag ik mij af. Ik heb de meeste avonturen toch gemist, maar goed Dorris fietste als een geboren leider voorop. Dus het zal daar wel aan gelegen hebben. Ik was meestal achteraan het peloton te vinden. Mijn uithoudingsvermogen liet mij dusdanig in de steek. Vooral heuvel op was zwaar, maar al kletsend kwam ik toch boven. Heuvel af was daarna een welkome afwisseling.

Sommige stukken hebben wij wel drie keer gereden. Zo herinner ik mij een kruising nabij Woudenberg. Dus Hennie dacht dat hij de weg wist………Het was ook een erg lastig stuk, hè Hennie! Zou het aan de naam gelegen hebben? Toch was het een goed besluit om de routebeschrijving in je zak te stoppen. Zoals je zelf al riep: Ik doe het niet meer, hoor! Met deze wijze beslissing hebben wij allemaal stilzwijgend ingestemd.

Natuurlijk was het niet alleen maar fietsen. Ook af en toe een pauze hoort erbij. De eerste stop was bij een horecagelegenheid in Driebergen. De groep met proviand ging op het terras zitten en de groep zonder zocht de warmte van binnen op. Achteraf een goede keuze, het was nou niet echt zonnig terrrasweer. Jammer genoeg werden wij buiten niet bediend. De reden hiervoor vonden wij niet echt duiden op ondernemingsgeest. De bediening zag de dreiging dat er wel eens meer mensen op het idee zouden kunnen komen om op het terras plaats te nemen!

De binnengroep nam uitgebreid de tijd om te lunchen en wij waren genoodzaakt om de warmte op te zoeken…….. in het toilet!!! Er was een gezellig uitgebreid theekransje op de gang. Een voorbijganger hebben we nog proberen te overtuigen dat we toiletjuffrouwen waren, maar hij vond ons geen stuiver (sorry euro) waard.

Onderweg bietste Carel nog bananen, die hij zelf niet eens lust. Ik was er in ieder geval blij mee. De tweede stop was in Maarsbergen, waar we een drankje en hapje konden nemen. De laatste loodjes richting Doorn en zo trapten wij met z'n allen 35 kilometer weg. Wat mij achteraf reuze meeviel.

De dag werd voor de hongerigen onder ons afgesloten met een hapje bij de Chinees.

Wat ik met dit verslagje nou eigenlijk kwijt wilde (in het kort)………. gezellig en zeker voor herhaling vatbaar! En Hennie na al die gekheid nu even serieus. Ik wil je bedanken, want door jou inzet was het een geslaagde middag en heb ik me kostelijk vermaakt.

Ingrid


Naar verhalen overzicht