Laser Quest 10 februari 2002

Het was een mooie zondagmiddag toen we verzamelden bij Herna, in Utrecht. Deze keer was ik op tijd. Dat zou wel aan de chauffeur hebben gelegen!

Eerst even handjes schudden met een aantal nieuwe (gast)leden en uiteraard met de oud gedienden. Toen een ieder er was zijn we, om de spieren alvast los te maken, te voet naar de Laserquest hal gelopen. Aangekomen hebben we wat gedronken, gebabbeld, want ook dat doen we graag en we hebben de foto's van vorige activiteiten bekeken.

En toen was het grootte moment daar, het inschrijven voor "The Battle of F4F-ers". Later, na het gevecht, zag ik de lijst van de "nick" namen van al de deelnemers en ik maar denken dat alleen jongens zich vergeleken met hun helden van het witte doek!! Nee, daar had ik me enorm in vergist. De dames, heldinnen in spe, ze waren in opkomst in de vorm van "Girl Power" JANE, XENE, SUPERGIRL en dan nog maar te zwijgen over LARA CROFT. Je zou bijna de hal niet meer in durven. Maar er was geen weg meer terug! 20 personen die, op een enkeling na, de strijd met elkaar zouden aangaan in een doolhof van gangen, trappen en donkere hoekjes, van wie weet wat je daar allemaal niet tegen kan of wilt tegen komen! Licht en geluidseffecten deden de spanning nog verder oplopen bij elke stap die je zette. En donker, ja, DONKER was het zeker. Op sommige plaatsen zag je geen hand voor ogen, door het rookgordijn dat er hing. Het gevechtstenue bestond uit een hesje met rode of groene, knipperende lichtjes, een dame, waarvan ik de naam niet zou noemen, had er een met beide kleuren. Ze twijfelde over het juiste team. Na enige technische handelingen had de instructeur haar bij het groene team ingedeeld, the winning team, alsof hij het zag aan de strijdlustigen.
Uiteraard mocht er ook geen pistool ontbreken. Hiermee kon je op de lichtjes richten en zo je tegenstander uitschakelen, voor een tiental seconden.

Over de tactiek wil ik het ook nog even hebben. Daar zijn al hele discussies over gevoerd. De een zegt dat je snel moet handelen, waarop een ander met en gemeen lachje antwoord, "Ik ga in een klein hoekje zitten en wacht gewoon af". En dan nog diegene die je tot 3 keer toe in de rug durven te schieten. Waar is de eerlijkheid gebleven? Of was het dan toch echt "survival of the fittest"?

Twintig minuten zou de strijd duren en dat zijn dan lange minuten als er langs alle kanten op je gejaagd wordt. En daar was het verlossende signaal. Iedereen moest zich terug trekken naar zijn eigen basis. 
"The Battle" was voorbij en de score kon worden opgemaakt.
Bij het genot van een drankje hebben we de uitslag besproken en "Speedy" Rob was de winnaar. De vraag was of hij van te voren had geoefend.

Het was een leuke middag. Herna bedankt voor de organisatie.
We namen afscheid van de gastleden en vertrokken naar de jaarvergadering, op naar de warme koffie en thee!

Ron