Polder-survivaltocht 7 september 2002

Tja....hoe begin ik zo'n verslag eigenlijk? Laat ik maar gewoon bij het begin van de dag beginnen: 
7 september 7:00, de wekkerradio, shit... ik ben te laat, wat voor dag is het eigenlijk?, zaterdag?, 7:00?, o ja..., we gaan vandaag survivalen. De eerste hindernis dient zich aan: op een vrije zaterdag om 7 uur opstaan, als dat geen survival is....
Om het verschil vˇˇr- en na de survival zo groot mogelijk te laten zijn ga ik eerst maar even douchen, je wilt ten slotte het maximale rendement uit zo' n survival halen; zo schoon mogelijk beginnen en zo vies mogelijk eindigen.
Nadat ik mijn Rambo outfit had aangetrokken ging ik op weg richting Woerden, kijkend naar de vele weilanden op de route heb ik mijn strategie voor die dag ontwikkeld: niet in zeven sloten tegelijk lopen.

Dankzij de goede routebeschrijving was het gemakkelijk te vinden en kwam ik op tijd aan, Ingrid stond eenzaam te wachten en na een paar minuten kwam de rest. Het was weer een bont gezelschap met uiteenlopend types, zo hadden we:

- de onderhandelaar
- de exhibitionistist;
- de twijfelaar;
- het hulpvaardige type;
- de opportunist.

Nadat RenÚ aan iedereen zijn onderbroek had laten zien (de exhibitionistist) konden we naar binnen. 
Na de gratis koffie en thee dankzij Dorris (de onderhandelaar) kon het echte werk beginnen. Na het zaklopen kwam de eerste natte hindernis, de opdracht luidde: bouw een touwbrug en klim er overheen, kan niet moeilijk zijn dacht ik nog. Ik had het geluk dat ik ingedeeld was bij iemand (het hulpvaardige type) die mij wel wilde helpen om het maximale rendement uit mijn survival te halen, het resultaat was dat ik tien minuten later tot aan mijn navel in de zwarte modder stond. 
Na een aantal andere hindernissen kwamen we uit bij het onderdeel "door de ton kruipen", Carel (de opportunist) mag wat mij betreft de tonkruipspecialist van de club genoemd worden. Hij is de enige die het gepresteerd heeft om met een jongedame tegelijk door de ton te kruipen.

Nadat RenÚ aan iedereen zijn onderbroek had laten zien (de exhibitionistist) konden we naar binnen. 
Na de gratis koffie en thee dankzij Dorris (de onderhandelaar) kon het echte werk beginnen. Na het zaklopen kwam de eerste natte hindernis, de opdracht luidde: bouw een touwbrug en klim er overheen, kan niet moeilijk zijn dacht ik nog. Ik had het geluk dat ik ingedeeld was bij iemand (het hulpvaardige type) die mij wel wilde helpen om het maximale rendement uit mijn survival te halen, het resultaat was dat ik tien minuten later tot aan mijn navel in de zwarte modder stond. 
Na een aantal andere hindernissen kwamen we uit bij het onderdeel "door de ton kruipen", Carel (de opportunist) mag wat mij betreft de tonkruipspecialist van de club genoemd worden. Hij is de enige die het gepresteerd heeft om met een jongedame tegelijk door de ton te kruipen.

Tegen het einde van de survival waren er nog steeds een aantal mensen kurkdroog, daar moest iets aan gedaan worden! Op naar het onderdeel waar over een soort mat in het water gelopen moest worden. Ook hier waren weer aardig wat mensen die droog aan de overkant kwamen, bijvoorbeeld Ingrid (de twijfelaar), toen ze aan de overkant aankwam twijfelde ze toch of ze wel droog wilde blijven, ze besloot om te keren en toch het water in te lopen.
Na nog een aantal hindernissen kwam er een einde aan een, voor wat mij betreft, zeer geslaagde middag. 

Arwin


Naar verhalen overzicht