Wandklimmen 7 februari 2004

Een twaalftal actieve F4F-ers en twee toeschouwers (voor de mentale ondersteuning n de foto's natuurlijk!) waren 's middags naar Nieuwegein gekomen om aan den lijve te ondervinden wat echte hoogte en diepte is. We gingen namelijk klimmen in 'The Cave'. Klinkt tegenstrijdig nietwaar?

De ingang van de klimhal was al net zo tegenstrijdig, maar gelukkig had iedereen het op tijd gevonden. Na de 'voorbeschouwing' (lees: even bijkletsen) mochten de klimmers zich in een heuse klimgordel/klimtuigje hijsen, wat voor sommige mannelijke deelnemers wel even slikken was. Daarmee kon het echte klimmen beginnen, tenminste na een korte maar heftige uitleg door begeleider Maurits. Volgens hem moest het touw 'het spoor volgen', je moest ook niet vergeten 'blok' te roepen en zijn er verschillende routes zoals een 3, 4, 5 of 6A Kun je het nog volgen? Veel informatie in korte tijd dus, maar later werd het allemaal wel duidelijk.

Dan eindelijk mocht iedereen het zelf proberen. Stel je een wand onder een hoek van 90 graden voor waarop allerlei felgekleurde plastic/betonnen uitsteeksels zitten. En persoon, de klimmer, bindt het touw aan zijn gordel vast en de ander houdt het touw strak. Klinkt makkelijk maar dat valt toch best nog tegen. Het klimmen komt op een beetje denkwerk, een beetje krachtwerk en een beetje durf aan. De echte 'klimgeiten' waren natuurlijk zo halverwege de wand, de nieuwbakken klimmers deden het wat rustiger aan. Menig zweetdruppeltje was te bespeuren, maar iedereen kon rustig en naar eigen kunnen proberen een eind omhoog te klimmen.

De echte professionals werken met routes van dezelfde kleur (elke route heeft een eigen score/waardering), nou ik was al blij als ik gewoon een metertje hoger kon komen via alle mogelijke kleuren. Later bleek dat we op best lastige plekken bezig waren geweest. Na een tijd beurtelings proberen gingen we gezamenlijk naar een hoger gelegen plek (de 'kindermuur') waar we opnieuw een poging mochten wagen. Dat ging al een stuk beter. De moeilijkheidsgraad was hier iets meer van ons niveau (van de onervaren klimmers onder de deelnemers althans). Menig F4F-er bereikte hier de top (waaronder ikzelf), dat gaf toch een goed gevoel!

Na het klimmen was het even bijkomen met een drankje. Daarna gingen acht F4F-ers nog gezamenlijk eten bij de plaatselijke chinees waar zij zich het keurig verzorgde buffet goed lieten smaken. Pieter bleek wel drie volle borden op te kunnen (Hennie moest in hem zijn meerdere erkennen). Na de smakelijke maaltijd ging ieder zijn eigen weg, sommigen hadden nog wat gepland en anderen ging huiswaarts, allemaal in ieder geval weer een mooie ervaring rijker. Uiteraard voor Karin nog een woord van dank voor de organisatie.

Martin C.


Naar verhalen overzicht