Autopuzzeltocht 24 september 2005

Rob en Hennie hadden deze keer een autopuzzeltocht georganiseerd in de omgeving Rijen / Oosterhout. In een restaurant in Rijen werden we ontvangen. We waren met een grote groep van 20 enthousiaste F4Fers. Dit keer ging het rijden op een andere manier. Het ging nu niet om de “snelste rijders” maar om wie het minst aantal kilometers had gereden. Het systeem “bolletje” en “pijltje” werd door Rob uitgelegd. Ieder plaatje op het blad gaf aan met een getal erbij hoeveel meters er gereden moest worden tot aan het pijltje op de kaart. Erg ingewikkeld allemaal, dacht ik. De dagteller van de auto moest je goed in de gaten houden. Hiermee kun je kijken hoeveel meter je hebt gereden. Mijn auto heeft een digitale teller dus tijdens het rijden kun je dit niet op nul zetten.
Mijn team, bestaande uit John en Mariska, ging als derde van start. Mijn dagteller werkte niet snel, waardoor ik niet snel kon doortellen. Bij de eerste bocht gingen we, achteraf gezien, helemaal de verkeerde kant op. Gelukkig heeft Hennie ons weer (net als nog een paar andere teams) op weg geholpen. Hij zat verborgen in z’n auto in de straat waar de meeste teams direct de fout in gingen. Met de dagteller goed in de gaten houdend reden we naar de eerste stopplaats. Onderweg naar de eerste stopplaats hebben we nog een paar vragen beantwoord. Ook moesten we tijdens de tocht een foto met een witte stenen ezeltje goed in de gaten houden.
Eerst tijd voor een stop. Hennie en Rob hadden voor lekkere bolletjes met beleg gezorgd en wat drinken. Even de benen strekken. Tijdens de stop speelde ieder team een memoryspel. Ik heb het memoryspel namens mijn team gespeeld. Maaike begeleidde dit onderdeel. In de kofferruimte van Rob’s auto lagen een twintigtal voorwerpen in een doos uitgestald. Het was de bedoeling om in drie minuten tijd zoveel mogelijk van deze voorwerpen te onthouden. Deze voorwerpen moest je na die drie minuten uit je hoofd opzeggen. Mijn geheugen liet me niet in de steek. Best lastig om ze allemaal te kunnen opnoemen. Ik wist 4 van de 20 voorwerpen niet meer te noemen. Toch goed dat ik nog zoveel heb onthouden.
 

Na het memoryspel mochten we verder rijden. Gelijk na de eerste stopplaats aan de rechterzijde van de weg zag ik een veld met allemaal ezels lopen. Daar zagen we ook het witte stenen ezeltje die we op de foto hadden gezien. Zo, gelijk maar noteren. Die vraag hebben we binnen! We reden verder. John en ik hadden het tellen van de aantal meters goed door. We hadden besloten om de dagteller niet altijd op nul zetten dat kostten ons anders tijd. De omgeving was erg leuk. Onderweg reden we door Loon op Zand, een dorp dat John en mij niet onbekend was. Aan de rand van het dorp is een manege waar wij samen met een groep vrienden een paar keer een weekend hebben paardgereden. Bij de manege hebben we even een stop gemaakt.
Daarna reden we door en kwam uit bij een restaurant. De naam was mij niet onbekend: “De Rustende Jager”. Gauw opgeschreven en verder gereden.

We kwamen een half uur later bij de tweede stopplaats aan. Daar moesten we een spel met het hele team spelen. Er waren een aantal woorden opgeschreven. Met ieder woord moest je een spreekwoord of gezegde noemen. We hadden ze allemaal ingevuld. Of ze allemaal goed waren wisten we niet.

We reden weer verder. Een half uur later waren we de weg kwijt. Ergens in het bos hadden we een verkeerde afslag genomen. Na een half uur rondrijden, gaven we de moed op. We waren echt verdwaald. We belden Hennie met de mededeling dat we waren verdwaald. Hennie gaf aan dat het te laat was om ons een route te geven om ons nog een stuk op weg te helpen om de tocht af te maken. We besloten toen om onze tocht te staken. Jammer, want het ging net zo goed.

De autopuzzeltocht werd gewonnen door Susan en Patrick. Zij hadden het minst aantal kilometers gereden en dat ook nog zonder 3e passagier. Heel goed gereden! Ze kregen een echte oorkonde. Tevens gingen ze op de foto met de ontbrekende 3e passagier.

Na de autopuzzeltocht gingen een aantal naar huis. De anderen gingen in het restaurant een hapje eten. Een geslaagde activiteit met hartelijk dank aan Rob en Hennie voor de organisatie.

Esmé


Naar verhalen overzicht