Wandeling in Willemstad naar “Fort De Hel” 4 september 2005

Zo rond een uur of 2 verzamelden zich een flinke club F4Fers op de parkeerplaats bij het water gemarkeerd door de “gele vuurtoren” in Willemstad. Het was een prachtig heldere dag met stralend zonnig weer en de zondag deed zijn naam eer aan.

 

Onder de bezielende leiding van organisatrice Marjolein en gids Judy werd deze naar het zich liet aanzien zware soldatenmars ingezet maar niets was minder waar want via frietkar Snacks van Lekz belandden we al snel op het ook al zonovergoten terras van het “Wapen van Willemstad” alwaar we ons te goed deden aan drank en de spijzen. Hennie presteerde het om meteen al een dubbele uitsmijter naar binnen te werken wetende dat de weg naar fort “De Hel” lang en zwaar zou worden en onder het motto die heb ik dan maar vast binnen deden ook andere zich volop te goed aan broodjes en lekker vers bakjes koffie of frisdrank.
We hadden allen gezorgd voor goede wandelschoenen alleen Pieter kwam op leeuwenslippers van de postbank en werd heel terecht door Rob terugverwezen om degelijk schoeisel te gaan zoeken omdat het een barre tocht beloofde te worden over bergen (de stadswallen) en door dalen (het intieme gedeelte van Willemstad) aldus Rob.
Willemstad is een mooi vestingstadje strategisch gelegen aan het water. Op zo’n mooie dag is het een komen en gaan van plezierjachten en waterscooters in het pittoreske haventje.

We liepen langs zeven bastions die een ster vormen en die van bovenaf gezien de stad omgrensden. Tussen de kanonnen, kruithuizen en bunkers door liepen we over de stadswallen.
Deze boden een prachtig uitzicht, zowel over het Hollands Diep waar veel watersport bedreven werd. Witte zeiltjes gingen af en aan tussen het gemotoriseerde vrachtbootverkeer door. Ook was er zicht op het binnenste gedeelte van het stadje waar de bewoners rustig in hun tuintjes ons schouwspel gade sloegen met op de achtergrond alle bezienswaardigheden als o.a. het Mauritshuis.
Dit mooie historische huis was volgens gids Judy gebouwd als jachtslot en buitenverblijf door Prins Maurits in 1623. Na zijn dood hebben er ettelijke gouverneurs gewoond en in 1795 werd Willemstad bezet door Franse en Bataafse troepen. Na de bevrijding werd het huis in 1830 omgedoopt tot ziekenhuis voor de Engelse troepen.
In de eerste wereldoorlog werd het zelfs gebruikt als Rijkspostduivenstation. Na de functie van gemeentehuis in 1973 doet het nu dienst als tentoonstellingsruimte en worden er nog dagelijks mensen aan de schandpaal geketend waar vervolgens met rotte eieren en dito tomaten opgegooid kan worden.

 

Hennie trok het boetekleed aan maar een geluk voor hem dat iedereen zijn meegenomen fruit al verorberd had zo halverwege de wandeling. Conny en Annemieke werden door de slotwachter in het schavot gegooid en dat moedigde de heren onder het gezelschap aan om deze diender eens even mores te leren en al snel wisten zij de dames achter het slot door een van de kerkerraampjes te bevrijden.
Nadat we een statiefoto hadden gemaakt van het complete gezelschap vervolgden we onze reis.

 

Onder prachtig lommerrijke laantjes met boompjes waar een zee van rust vanuit straalde en je jezelf in het buitenland waande liepen we terug naar de kerk van Willemstad waar ons de laatste sacramenten voor onze tocht naar De Hel werden toegediend. Velen deden zich nog eenmaal tegoed aan alles wat God verboden had en de ijsco’s en vette frieten vlogen de hongerige kelen binnen. Rob keek zijn ogen uit probeerde in gedachten de wandeling te ontvluchten terwijl hij in gedachten aan monsterde op een zeiljacht want we zagen hem een poosje wegdromen toen hij naar zo’n kapitale schuit tuurde die net de haven binnen stoomde.
De weg naar de Hel was lang en leidde door grazige weiden waar de koeien loeiden en langs stromende beken en waterpartijen steeds verder het onontgonnen land in. Sommigen van het groepje met name Hennie waren dan ook zeer teleurgesteld dat anderen o.a. Jorkos en Janine iedere keer achter bleven met steentjes in de schoenen en dat weer anderen de conditie niet bleken te hebben om dat hele eind verder te lopen. Toch was het gezien de toestand waarin een aantal F4Fers verkeerde maar goed dat Marjolein zo kordaat besloot deze helle tocht af te snijden en het relaxte terrasje en de bescherming van Willemstad weer op te zoeken.
In ganzenpas ging het verder en daar waar op de heenweg de hoofden enigszins gebogen waren geweest, staken de koppies nu weer fris en monter recht omhoog en nadat in eerste instantie volop meegezongen was met het lied “de paden in, de paden af, vooruit met blijde pas” werd al snel die veilige haven wederom bereikt en iemand zette het lied “daar bij die haven” in. Een paar mensen zongen mee de anderen waren blij dat zij de Hel overleefd hadden en al met al brak toen voor hen de zon ook door en werd het alles bij elkaar toch nog een zeer geslaagde dag waar iedereen volop van genoten heeft.
De groep werd gesplitst in thuisgangers en diegenen die zich dik en rond gingen eten in het chinees restaurant wat er oergezellig uitzag en het goed bikken was naar ik heb vernomen.
Toen ik naar mijn auto terug liep bij het parkeerplaatsje aan het water zat daar nog steeds de hele zaak vol met oudjes op klapstoeltjes die van het frisse windje en het heerlijke zonnetje genoten. Op de achtergrond kwam net de Roll-on-Roll-off boot uit China binnen met een x-aantal honderden Nissan’s erop. De zeilbootjes laveerden met het grootste gemak om deze kolos heen. Met een ondergaande zon in de rug reed een ieder voldaan terug naar huis terugkijkend op een zeer goed geslaagde wandeldag en blij dat ie het weer overleefd had!

Pieter


Naar verhalen overzicht