Bezoek Leder- en Schoenenmuseum 25 februari 2007

Tegenwoordig staat niemand meer stil bij zoiets gewoons als een paar schoenen, maar dat was vroeger natuurlijk wel anders. In Waalwijk, van oudsher de centrale plaats in de Langstraat waar de schoenindustrie floreerde, staat een interessant museum waar je alles te weten kunt komen over de Nederlandse geschiedenis van schoenen en leder.

Vroeg in de middag verzamelden we bij de ingang van het museum. We hadden die dag een groep van 15 personen. Omdat wij een ‘programma’ hadden geboekt werden we als eerste getrakteerd op een kop koffie/thee met een zogenaamde ‘halve zool’. Dat is een wel heel toepasselijke lokale koek, die prima smaakte (was nog een klein beetje warm).

Na deze consumpties en wat bijkletsen was het tijd om met een gids door het museum te gaan. Rode draad in de rondleiding was een demonstratie schoenmaken, zoals dat vroeger ging (dus handmatig en machinale methode begin 20e eeuw).

Onze gids was zelf werkzaam geweest in de schoenindustrie (o.a. als hoofd van de leersnijderij). Hij kon enthousiast vertellen over hoe vroeger de mensen hun eigen schoeisels maakten en de uiteindelijke evolutie naar machinale schoenfabricage. Diverse verhalen en machines passeerden de revue. We konden goed zien hoe de werkwijze toen was (zware omstandigheden!). Verder werd uitgebreid stilgestaan bij allerlei soorten leder. Zo was er o.a. ook leder van olifanten, krokodillen en varkens te zien én te voelen. Zo hebben al deze huiden hun specifieke eigenschappen, je kunt echt niet overal goede schoenen van maken! Bovendien zijn – gelukkig – de meer zeldzame dieren nu beschermd.

Na de interessante rondleiding konden we zelf nog de diverse vitrines met een zeer gevarieerd assortiment schoeisel en lederen gebruiksvoorwerpen bezichtigen. Er stonden veel uitzonderlijk vreemdsoortige schoenen (of wat daar voor door moet gaan). Ongelofelijk dat mensen daar ooit op liepen, dan wel ongelofelijk dat ze zoiets hebben kunnen ontwerpen.

Net voor sluitingstijd namen we nog lekker een kop thee. Daarna was er de keuze om naar huis te gaan of om een kleine wandeling te maken en daarna gezamenlijk een hapje te eten in een lokaal etablissement.

Het was een interessante middag en ook het eten (grote porties!) was goed bevallen. Wat wil een mens nog meer… benieuwd wat voor interessante musea er nog meer aangedaan gaan worden dit jaar.

Martin


Naar verhalen overzicht