Herfstkleurenwandeling 28 september 2008

Ja, daar gaan we dan, op een mooie zondagmorgen in september. En ja, het was vroeg voor mij. Ik had de avond ervoor nog mijn verjaardag gevierd en dat geeft altijd weer een hele bende aan afwas. Maar er zijn altijd wel mensen te vinden die "willen" helpen en daar is het dan ook bij gebleven…
Maar zal daar niet verder over uitweiden, het gaat tenslotte toch over de zondag, de dag van het park "De Hoge Veluwe". Annemieke en ik hadden afgesproken om samen naar deze activiteit te gaan en ik zou voor chauffeur spelen. Zo gezegd zo gedaan (en ja, ik heb de deur voor haar open gehouden, dit wil Carel altijd even weten of ik nog steeds galant ben, bij deze Carel!). Het was zeker een mooie dag in september en in het begin van de middag zouden we bij ingang Otterlo van het park verzamelen. We waren niet de eerste, want de organisatie in de vorm van Ingrid D. stond ons al op te wachten. We waren met 10 mensen inclusief een gastdeelnemer, een leuke opkomst met net zoveel leuke mensen. Het was de bedoeling om op mijn favoriete vervoersmiddel het park in te gaan, maar de bekende witte fietsen waren niet meer voorradig. Deze witte fietsen zijn onlosmakelijk met het park De Hoge Veluwe verbonden. Er zijn in totaal 1700 fietsen, en toch stonden wij met lege handen, kun je nagaan hoe populair die zijn. De oorsprong van deze fietsen komt eigenlijk uit Amsterdam, daar wilde men 2000 gratis fietsen ter beschikking stellen, alleen is dit nooit uitgevoerd. In 1975 werden de eerste 50 fietsen door het park De Hoge Veluwe en de ANWB, naar het eerdere idee aangeschaft. Door het geweldige succes van deze formule zijn er snel meerdere fietsen gekomen, wat heeft geleid tot de huidige 1700 stuks.

 

Teleurgesteld als ik toch wel een beetje was, zijn we met twee volgepakte auto's het park ingegaan naar het bezoekerscentrum. Hier kun je met behulp van moderne interactieve middelen meer te weten komen over natuur, wild, cultuur en historie van De Hoge Veluwe. Echt de moeite waard, heb toch nog wel een aantal dingen opgestoken. Ze waren vroeger toch wel vindingrijk om bepaalde problemen op te lossen (en dat allemaal zonder de huidige technologie). Een klein beetje historie hoort er toch ook in te zitten, vandaar een kleine uitleg hoe het park ontstaan is. De historie van het Nationale Park De Hoge Veluwe is er één van idealisme en visie. Het park is cultureel erfgoed, welke gesticht is aan het begin van de twintigste eeuw door het echtpaar Anton en Helene Kröller-Müller. Anton was een fervent jager en kocht daarom vanaf 1909 in meerdere fasen een jachtterrein, De Hoge Veluwe. Helene was een enthousiast kunstlief-hebster en verzamelde kunst. Samen hadden Anton en Helene een ideaal: natuur en cultuur samenbrengen in het belang van het algemeen.
In de periode van 1909-1923 zijn de fundamenten voor het huidige park gelegd. Het park werd omrasterd en er werden dieren ingevoerd (moeflons, edelherten en wilde zwijnen). Het woonhuis van de familie, het Jachthuis Sint Hubertus, werd gebouwd en beeldende kunstwerken werden aangekocht. Tevens is men in deze periode begonnen met het bouwen van een museum voor de kunstcollectie. Echter, vanaf circa 1923 heerste er een ernstige economische crisis. Het echtpaar moest stoppen met de bouw van het museum. De situatie verslechterde verder en de familie kon het bezit niet zelf meer in stand houden.
In 1935 kwam er een oplossing voor de problemen. Het park werd ondergebracht in een stichting: Het Nationale park De Hoge Veluwe. De kunstverzameling werd geschonken aan de Staat der Nederlanden en het Rijk bouwde het museum. Dit is het oude gedeelde van het huidige Kröller-Müller museum.

Na al deze leerzame informatie was het toch echt tijd voor koffie, want dat hoort natuurlijk ook bij een uitstapje en dan mogen we het gebak natuurlijk niet vergeten. Het was alweer een tijdje geleden dat we elkaar gesproken hadden dat het koffiedrinken wel een beetje erg veel tijd in ging nemen. Waarop de organisatie het verstandige besluit nam dat we maar eens aan onze eerste wandeling moesten gaan beginnen. Het was een mooie route door de wildernis. We waren nog maar net goed en wel op weg toen ons pad werd geblokkeerd door omgevallen bomen, maar dat kon onze pret niet drukken, we gingen onder of over de woudbomen heen. De bomen stonden er al aardig in herfstkleuren bij, een lust voor het oog van de echte natuurliefhebbers, zoals we daar allemaal rondliepen, genietend van de omgeving.

Zelf ben ik meer van de overzichtfoto's, maar er zijn toch een paar mensen onder ons die geregeld op hun buik(je) gingen liggen om de paddo's op de gevoelige plaat vast te leggen. Na deze wandeling wilden de meesten toch ook nog wel even op de witte fiets om een tocht naar het jachthuis te maken. Dit werd een route door een soort zandverstuiving en met zicht op de weidse omvang van het park. Helaas was het jachthuis gesloten, maar het zag er niet minder mooi uit.
Ook aan de leuke fietstocht komt een einde en van al die activiteiten krijgt een mens toch wel honger. Maar de gastvrouw had er ook aan gedacht dat dit ooit zou gaan gebeuren en daar gingen we, op pad naar het pannenkoekenhuisje. Met zijn allen achter elkaar aanrijden was niet zo'n goed plan achteraf, want daar houden de stoplichten (en daar kent Ede er een heleboel van) geen rekening mee, met het gevolg dat wij (Annemieke en Ron) het spoor bijster waren. Na goed overleg zijn we er dan gelukkig wel gekomen, zodat ook wij een lekkere pannenkoek konden bestellen. Na, tijdens het eten, de vakantieverhalen van een tweetal mensen met veel plezier te hebben aangehoord was deze leerzame en leuke dag helaas weer ten einde. Maar als laatste wil ik nog wel even het woord richten tot onze gastvrouw die deze dag voor haar rekening heeft genomen: Ingrid, bedankt dat je voor ons deze leuke dag hebt willen regelen en dat je nog veel van deze leuke dingen mag blijven doen.

Ron


Naar verhalen overzicht