Wandklimmen 9 november 2008

"Op weg naar de top …"
Vandaag heb ik een activiteit gedaan, die ik een aantal jaren geleden absoluut niet had willen doen. Ik had het toen doodeng gevonden om te gaan wandklimmen. Maar blijkbaar durfde ik op 9 november 2008 deze uitdaging wel aan. Samen met Annemiek, Martin, Renée, Esther en Randy hebben we geklommen naar de top. Esther en Renée haalde mij op in Breda waarna we gezamenlijk naar Tilburg zijn gereden. Om 14.00 uur moesten wij verzamelen voor het klimcentrum Neoliet. Toen we het gebouw binnenliepen keek ik met open mond naar de hoge klimwanden en ik dacht dat lukt mij nooit om zo hoog te klimmen. Gelukkig waren er lagere klimwanden voor beginnelingen zoals ik. Onder leiding van een ervaren instructeur, Jan, kregen wij uitleg over de klimmaterialen, de klimwanden en natuurlijk ook de klimgrepen. De klimgrepen zijn er in allerlei vormen en maten en geven de klimwanden kleur maar hangen natuurlijk niet voor niets aan de muur. Met behulp van deze klimgrepen moest ik dus naar boven klimmen. De wandgrepen hebben diverse kleuren en elke kleur staat ook voor een moeilijkheidsgraad. Door de uitleg van Jan wisten we welke kleuren makkelijk waren om bij het klimmen te gebruiken en welke niet.

Na de instructie van Jan konden we gaan beginnen met klimmen. Esther ging als eerste naar boven en dat ging haar goed af. Vervolgens gingen de overige clubleden aan de slag met de klim naar boven en ik natuurlijk ook. En ik moet zeggen, ik vond het geweldig leuk om naar de top te klimmen. In het begin vond ik het wel een beetje eng. Zeker toen ik na een aantal meters klimmen naar beneden keek en vond dat de grond wel erg ver weg was. Toen bekroop mij toch enige mate van hoogtevrees. Maar dat hield mij niet tegen. Ik bleef manmoedig doorklimmen. Wij hebben met zijn allen meerdere keren geklommen naar de top bij verschillende klimwanden. Elke wand had ook zijn eigen moeilijkheidsgraad, sommige wanden helden over of er waren zgn. rotsconstructies op de wanden aangebracht. Deze wanden waren echte uitdagingen, behalve voor Annemiek. Zij klom als een lenig aapje op elke wand omhoog naar de top. Vol bewondering heb ik ook gekeken naar ervaren klimmers in de hal. Er hing zelfs een man aan een klimwand recht boven onze hoofd. Onbegrijpelijk dat iemand dan niet naar beneden valt en voldoende kracht in zijn lichaam heeft om aan het plafond te blijven hangen.

 

Na ruim anderhalf uur klimmen begonnen de meesten van ons moe te worden. We hadden vermoeide armen, benen en handen en dit maakte het klimmen niet gemakkelijker. Na nog even door te zijn gegaan, was de tijd om en konden wij de klimuitrusting weer inleveren. Na afloop hebben we met zijn allen nog even nagepraat en concludeerde iedereen dat dit een ontzettend leuke activiteit was om te doen. Het was daarom ook jammer dat zo weinig mensen zich hadden opgegeven voor deze activiteit. Dus, wie nog eens in de gelegenheid is om te gaan wandklimmen, dan is er maar één advies: DOEN!.
Tot slot wil ik Martin nog bedanken voor de organisatie.

Marjolein vd B.


Naar verhalen overzicht