Avifauna 7 maart 2010

In een waterig zonnetje stonden op 7 maart Susan, Loes, Hennie, Viola en ikzelf voor de ingang van Avifauna. Heel Alphen aan den Rijn stond op z'n kop, i.v.m. de jaarlijkse "20 van Alphen", maar daar hadden we gelukkig geen last van. Lekker kletsend liepen we het park in. Susan en ik zagen de struisvogels, de kroonvogel en de maraboe waar we langskwamen wel staan, maar de anderen hadden het te druk met hun gesprek. Een bordje 'de weg loopt dood' zagen ze dan ook over het hoofd. Wij hebben maar even bij de eenden gewacht totdat ze erachter kwamen...

Na een kopje koffie/thee en een lunch gingen we het park in. Susan had gelukkig een fototoestel meegenomen, dus foto's maken voor het verslag zou geen probleem moeten zijn. Dat hebben ze alleen de struisvogels niet verteld. Het viel dus niet mee om een foto te maken, maar met een beetje doorzetten lukte het uiteindelijk toch wel.

 

Bij een meer zaten een heleboel pelikanen. Je kon vrij om dat meer heenlopen en ook de vogels waren daar vrij. Er liepen 2 verzorgers (herkenbaar aan een groene Avifauna sweater) tussen de pelikanen. En van hen pakte een pelikaan en liep ermee onze kant op. Dat zijn toch echt geen kleine, lichte jongens, die pelikanen. De andere verzorger meldde door de portofoon dat ze 'de pelikaan hadden'. We waren uiteraard benieuwd wat ze gingen doen, maar gezien het gewicht van het dier leek het niet handig om iets te vragen.

Er liepen rond dat meer meerdere soorten vogels vrij rond. O.a. 'tja, wat waren het eigenlijk'...
Hoe dan ook; Hennie wilde wel proberen er n uit zijn hand te laten eten. Loes stond een deel van haar boterhammen af en Hennie stond er zelfverzekerd (?) mee op zijn hand te wachten op wat ging komen. De vogel liep op deze vreemde vogel af en pikte het brood van zijn hand. Er kwamen uiteraard meerdere vogels op Hennie afstappen, maar die was toch wel geschrokken en hield het voor gezien.

 

Zelf heb ik voedsel voor de Lori's gekocht, want uiteraard had Loes geen vloeibare nectar bij zich. Dit vloeibare spulletje moest ik in een cupje in mijn hand houden. Het was wel heel bijzonder om ze zo dichtbij te hebben en de mooie kleuren goed te kunnen bekijken.

Tot slot zijn we iets gaan drinken (met een gebakje) in het restaurant. Het wachten duurde lang, maar aan gespreksstof geen gebrek. We zijn in gedachten (weer) op vakantie in Afrika geweest.

Een gezellig uitstapje! Susan, was een goed plan! Leuk om er weer eens geweest te zijn. Dank je wel!

Debbie


Naar verhalen overzicht