Cabaret: Veldhuis & Kemper 9 oktober 2010

Een avondje lachen!
Op 9 oktober verzamelden we in 't Spant in Bussum. 'We' waren maar met een klein clubje friends, maar fun hebben we wel gehad. Arjan, Ron, Esmee met Martin, een collega, Dorinda met haar vriend Gerrit, ik en 3 ongebruikte kaartjes. Gelukkig heeft het aan de pret niets afgedaan.
Na een lekker bakkie of glaasje van 't een of ander zochten we onze weg door 't Spant. Theaters zitten toch altijd weer lastiger in elkaar dan je van te voren zou denken.
De tour van de voorstelling 'We moeten praten' van Veldhuis en Kemper liep ten einde. Nog 5 voorstellingen te gaan en dan was het voorbij. Wij zaten dus bij voorstelling 240… en dat was zo af en toe niet te merken (of juist wel).
Veldhuis; "Wij mannen, we huggen, we kussen, we knuffelen elkaar opeens, alsof we nog nooit anders hebben gedaan. En last but not least; we pissen zittend!" Kemper; "Dames en heren, u hoort waarom we hier zijn… We moeten praten!" En de muziek gaat van start.

En als het niet meer gaat, Nu of nooit of vroeg of laat.
Als je 't niet meer ziet, Spaar me dan niet.
En als het niet meer voelt, Zoals het eigenlijk is bedoelt,
Als je 't achter liet,Spaar me dan niet.

Hou je niet in voor mij, En gooi het er maar uit.
Het gaat niet vanzelf voorbij, Dus zeg het me ronduit
De lieve vrede is een hel, Als het nu niet komt, dan later wel.
Het is een zinloos, overbodig spel, Dus zeg het wel.

Dan gaat het in hoog tempo van het ene naar het andere item; van "gruhnie' de krokodil in het vakantiepark met een Surinamer aan de bar, tot het bestuderen van elkaars gepermanente en gekleurde schaamhaar. Een dansje bij het zwembad en wachten met het eten, terwijl ze weer overwerkt tot het goed is om even uit elkaar te gaan…
Hier zit ik dan alleen te wezen, Dit is dus wat ik zo graag wou.
Ik zou die hele stapel boeken eindelijk kunnen lezen, maar op elke bladzij lees ik jou.
Ik hoefde het niet eens te vragen, je zei dat een week me goed doen zou.
Maar sinds wanneer heeft één week opeens 700 dagen, die ik aftel tot aan jou.
Hoewel ze de show al een flink aantal keer hebben gespeeld zat Kemper er niet helemaal in, maar eigenlijk zijn dat de stukjes die je bij blijven na een hele tijd. Zijn hoop en doorzettingsvermogen om het weer op te pakken had niet elke keer het effect dat hij wilde bereiken. Ook een artiest kan in een slappe lach schieten en dat is extra leuk (vind ik).
We krijgen een wereld voorgeschoteld waarin de man de man niet meer is, maar toch blijft geloven in de liefde…
Al moet ik duizend winkels in, opzoek naar hele stomme schoenen.
heb ik helemaal geen zin, maar moet ik 's morgens vroeg al zoenen.
moet ik uren naar je kijken, rozengeur en manenschijn,
wil je m'n onderbroeken strijken, want dan zitten ze zo fijn.
oh de liefde, hmmm de liefde, mij krijgen ze niet klein.
En met dat gevoel gingen we de zaal uit. Ik ging op huis aan, terwijl de anderen nog even iets gingen drinken en… gingen praten!

In de auto zit ik nog na te genieten en besluit ik hun volgende theatertour ook zeker te gaan bekijken. Dank je wel, Dorinda! Ik vond het geweldig!

Debby


Naar verhalen overzicht