Onderwijsmuseum 26 november 2011

Op een zaterdagmiddag in november troffen Annouck, Loes en ik elkaar buiten aan. Carel heeft ’s morgens doorgegeven dat ‘ie ziek was. Tja, dat kan iedereen overkomen. En Susan, die bracht een paar nachtjes in het ziekenhuis door en kon er dus ook niet bij zijn. Na een paar minuten gewacht te hebben belde Viola dat ze al binnen was, dus stapten wij ook dat mooie oude gebouw binnen. Terwijl we de jassen op aan het hangen waren werd er vanaf de balie geroepen dat er nog een deelnemer was. Het bleek een gastdeelneemster (Inge) te zijn. Verwarring alom, bij de caissière en bij mij, als organisator. Maar goed, hoe meer zielen, hoe meer vreugd zeggen ze toch?
De gids, een leuke, vlotte, jonge meid, nam ons enthousiast mee naar het eerste ‘lokaal’. We kwamen in een kloosterklas uit ongeveer de 12e eeuw. De gids geeft meestal les aan basisschoolleerlingen en liet ons zien dat het wasbordje (bordje met was) erg op een gameboy leek en de ‘pen’ een stylus heet, net zoals een pen van de gameboy. Zo leer je zelfs nog eens iets over de huidige tijd.

We ging een hoekje om en kwamen bij een tafereel van de 17e eeuw. Dit was nagebouwd met poppen. In eerste instantie lijkt het een zooitje ongeregeld, zoals het in die tijd ook was, maar de gids vertelde ons over de diverse tafereeltjes die er waren nagemaakt. Ze vertelde ook dat je ’s morgens je lesje kon kopen en dat zelf kon gaan doen, de groten moesten de kleintjes helpen en voor de meester golden geen wetten. Doordat we met zo’n klein groepje waren konden we over dit soort onderwerpen lekker doorbomen. Dit vond onze gids ook prima en deed mee aan de verschillende gesprekken die ontstonden. Gelukkig werd ze er niet boos om, want dan zou ze met de pechvogel kunnen gooien en met de plak mogen slaan. Of bij domme opmerkingen het bordje met de ezel om je nek hangen.

Zo kregen we nog een aantal klaslokalen te zien. Elke keer konden we plaatsnemen in de bankjes (voor zover dat paste) en vertelde ze over de verschillende vakken; lezen, schrijven en rekenen. Steeds vaker kwam ik dingen tegen die ik zelf vroeger ook ‘in het echt’ heb gezien. Allebei mijn opa’s waren schoolhoofd en de opa aan mijn moederskant woonde naast de school. Toen hij stopte is de school gesloten, maar nooit helemaal leeggeruimd, dus veel van de materialen uit de jaren 50 en 60 kwamen mij al erg bekend voor en even later stap ik in mijn eigen oude lokaal. Overal waar we keken kwam er wel bij 1 van ons een herinnering naar boven. Viola herkende zelfs de schoolplanten, die niemand thuis heeft. Loes of Annouck (weet niet meer wie) en ikzelf hebben ze toch echt thuis staan.

Op het einde van de rondleiding moesten we 2 aan 2 gaan staan en kregen de opdracht binnen te komen als de bel zou gaan. Na even wachten ging de bel, mochten we naar binnen en moesten, met de armen over elkaar, naast ons bankje gaan staan. Na een ‘goedemorgen juffrouw’, mochten we, met de armen over elkaar, gaan zitten. Onze juf (de gids), was gekleed in de traditionele kledij van die tijd. We kregen een leeslesje (Jantje zag eens pruimen hangen, o, als eieren zo groot). Daarna een dictee met een kroontjespen, waarbij de juf rondliep met een stempel. Toen ze oprecht verbaasd opmerkte dat mijn werk er mooi uitzag, merkte ik hoe goed dat voor een kind moet voelen om een complimentje van de juf te krijgen. Tot slot volgde een muzieklesje met het liedje ‘toen onze mop een mopje was…’.

Helaas heb ik Viola gevraagd foto’s te maken met haar mobiele telefoon. Zij bedacht ineens dat ze ook kon filmen ermee. En wij maar zingen. Na de les namen we afscheid van onze ‘juf’. Ze heeft ons, in haar eigen en in haar juffenkleding, veel verteld over het onderwijs van de 12e eeuw (en zelfs vroeger) tot de 70-er jaren. Viola en ik zijn het museum nog eens van voor tot achter en van onder tot boven doorgegaan. Inclusief de tijdelijke tentoonstellingen van de natuurplaten van M.A. Koekkoek en muziekonderwijs.

De andere 3 bleken al in de hal te wachten en terwijl Viola en ik nog even verder keken gingen Annouck, Loes en de gastdeelneemster wat drinken in het cafeetje tegenover het museum. Ik heb geen magneetje meegenomen, maar wel kaarten van de leesplaten boom-roos-vis, zoals ik het lezen heb geleerd, een lei, grafietstift en veer. Zo kan ik mijn geschiedenislessen aanvullen met deze materialen. Daarna zijn we ook nog wat gaan drinken, hebben we afscheid genomen van Loes en Inge en zijn, met z’n drieën nog gaan eten bij de Italiaan, want bij Betty Beer zouden we een half uur moeten wachten. Met het vele lachen en kletsen werd het steeds later en liepen we om 8 uur richting het station om met de trein huiswaarts te gaan. We hebben allemaal genoten van deze leuke en leerzame dag.

Debby


Naar verhalen overzicht