Indoor Survival 23 november 2013

Op zaterdag 23 november zijn we met een klein groepje van 4 personen (John, Carel, Sabine en ik) gaan klimmen (survivallen) in Lage Zwaluwe. Het was een kleine zoektocht naar de Belhamel i.v.m. afsluiting door Sint intocht. Ik had begin van de middag een telefoontje gekregen van de Belhamel dat we achter de loods moesten parkeren. Daar aangekomen constateer ik dat het stukje terrein alleen modder en bagger was waar ik liever niet op reed maar uiteindelijk hebben we onze auto toch geparkeerd. Om 14.30 uur zullen we van start gaan.
Eerst moesten we een film van een paar minuten bekijken over de veiligheidsregels. Daarna werd het tijd om de veiligheidsgordels om te doen. Deze gordels zijn van het smart belay systeem. Dit is het veiligste systeem in de survival wereld. Bij alle klimhindernissen hangen staalkabels waar je de veiligheidshaken aan vast moet maken. Dit systeem zorgt ervoor dat je altijd gezekerd bent. Je kan er altijd maar 1 losmaken. Als de een open is kan je de andere niet openmaken. Het koste mij de nodige moeite om ze dicht te krijgen maar na enige tijd had ik het door dat het met een beetje geweld wel lukte. toen konden we van start gaan. Het was een parcours van touwbruggen, staalkabels en planken die aan touwen hangen en heen en weer zwaaien. Dit waren klimhindernissen in verschillende moeilijkheidsgraad. Na enkele hindernissen hield Carel het voor gezien en is teruggekeerd. Het was iets te hoog gegrepen voor hem. Zo kon hij mooi foto's gaan maken. Dat moet toch ook iemand doen. Ik ging met een behoorlijk tempo van start en had ik al vrij snel een kleine voorsprong opgebouwd op John en Sabine. Maar zoals de gezegde luid : Hardlopers zijn doodlopers. Want de vermoeidheid sloeg al snel toe en ging het tempo er al snel uit. Ook Sabine heeft het daarna een keer op moeten geven en is teruggegaan i.v.m. haar hoogtevrees. De hindernissen gingen tot 8,5 meter hoogte en dat maakt het dan toch moeilijk. Dus gingen John en ik met z'n tweeŽn verder. Ik heb heel wat zweetdruppels verloren. Misschien ook wel een beetje angstzweet want het was best pittig. Enkele hindernissen hebben wij wel 2 keer moeten doen omdat we de verkeerde kant opgingen en weer terug moesten. Maar uiteindelijk kwamen we wel weer goed uit. De op een na laatste hindernis was de aller-moeilijkste. We moesten langs een klimwand om bij de tokkelbaan uit te komen. Eerlijk gezegd heeft deze klimwand mij behoorlijk wat angstzweet opgeleverd. Maar ik ben heelhuids aan de overkant gekomen. Daarna kon je met de tokkelbaan weer terug naar beneden.

Daarna zijn we eerst wat gaan drinken. John kon er geen genoeg van krijgen en is daarna nog enkele hindernissen gaan doen. Een echte bikkel hŤ. Ondertussen waren Rob en Maaike ook nog even komen binnenvallen om John z'n verrichtingen te bekijken. Na afloop zijn we met z'n zessen nog een shoarmaítje gaan eten bij de plaatselijke shoarmatent en zo kwam er weer een eind aan een leuke maar ook vermoeiende dag.

Hennie


Naar verhalen overzicht