Dierenpark de Oliemeulen 15 maart 2014

Voor mijn gevoel is de Oliemeulen een begrip binnen de club en herinnert iedereen zich een foto van vroeger met daarop Hennie of Carel met een vogelspin. Ik vond het dan dus ook leuk er eens naar toe te gaan. Na even gezocht te hebben in een woonwijk kwam ik er dan toch nog terecht.
Jessica had inmiddels voor de anderen al het entreebewijs gekocht en ik ging in de rij, achter een schare kinderen (feestje???), voor mijn eigen kaartje. We kregen toen al te horen over de diverse shows, dus dat moesten we in de gaten houden.
Eerst hebben we beneden in het entreegebouwtje rondgekeken, naar kikkers en gekko’s tussen nepplanten en liepen (net te laat) naar de presentatie over slangen en jawel… vogelspinnen!
De slangen werden het zaaltje al doorgedragen en wie wilde mocht een slang om zijn nek. Waren we net te laat…
Gelukkig ging de verteller door met de vogelspin. Hij wist veel te vertellen over arachnafobia en het hele verhaal te ontkrachten. Er was eigenlijk niets dat klopte in de film. Terwijl het met dat hele verhaal bezig was zat de spin gewoon op zijn hand. Nou, dan moet het inderdaad allemaal wel meevallen, dus Marjolein, John en ik hebben de vogelspin ook even op onze handen gehad. Het kriebelde een beetje, maar het angstige beeld dat iedereen heeft is natuurlijk totaal niet waar. ‘Helaas’ hadden Susan en Jessica een andere taak. De één moest foto’s maken en de ander moest op mijn tas letten… ;-)
Dezelfde humoristische man deed ook aansluitend de roofvogelshow. Zonder waarschuwing gingen de roofvogels over de hoofden van de kinderen. Er was ook nog een uilskuiken, waarbij 4 kinderen mochten helpen. De zeearend mocht niet tevoorschijn komen en hebben we verder ook helemaal niet kunnen zien. Na de vermakelijke show hebben we ons even opgewarmd in het ‘restaurantje’. Daarna nog even het park in. Onze 2 fotografen (John en Susan) klikten erop los. Uiteraard waren de dieren heel fanatiek met hun hoofd net de andere kant op te draaien. Het viel niet mee om een foto te maken van een stokstaartje, maki of doodshoofdaapje. Ook een heen en weer lopende serval had ook wel even stilzittend mogen poseren.
Als we de shows niet hadden gehad was je inderdaad binnen 2 uur wel klaar, nu hebben we ons tot sluitingstijd goed bezig kunnen houden. We zagen dat het hok van de vliegende honden een scherm kregen voor de nacht, dus het werd tijd om te gaan. Marjolein en ik vertrokken naar huis, de andere 3 hebben Tilburg nog een paar uur onveilig gemaakt.
Jessica, dank voor de organisatie. Het was zeer geslaagd!

Debby


Naar verhalen overzicht