TukTuk in Babyloniënbroek 19 juli 2015

De titel van dit verslag klinkt als een strip. Een komisch verhaal in ons geval. Want wat hebben we gelachen op zondag 19 juli. Voor iedereen die ‘t gemist heeft: vraag de activiteitencommissie gerust om een herkansing volgend jaar. Want ‘Fun and Friendly’ – zoals de omschrijving luidt op de site van TukTuk Brabant – dat klopt behoorlijk goed…Ik neem jullie graag mee in het verhaal van ‘TukTuk in Babyloniënbroek.’

De tuktuk (ook: toektoek) is in Aziatische landen, met name in Thailand, een algemeen bekende vorm van openbaar vervoer. Inmiddels is het grappige karretje ook niet meer weg te denken uit Brabant. Het is een gemotoriseerde riksja waarin een aantal passagiers passen. Gelukkig elektrisch aangedreven, dus geen stinkende uitlaat. En ook wel prettig in verband met het Nederlandse weer: er zit een dak (nu ja: zeil) op.

Je kunt er met z’n zevenen in: zes personen op de twee achterbanken en uiteraard een chauffeur voorin. Als organisator heeft Jessica het aantal precies rond gekregen: John, Mariska, Carel, Debby en Susan hebben net als ik wel zin in een dagje op pad met de TukTuk.

Op een bewolkte zondagmorgen verzamelen we in Geertruidenberg. Na een uitleg over de werking van het voertuig en de route, wil John wel als eerste chaufferen. Als snel tuktukt hij als een volleerd bestuurder langs de Brabantse wegen. Het karretje kan maximaal 45 km/uur, maar bij een snelheid van 20 km over de kasseien van Waspik rammelen we er al gelijk heerlijk op los. Kort na vertrek begint het flink te regenen, maar dat mag onze pret natuurlijk niet drukken. We steken met de pont de Maas over en rijden via Dussen naar Heusden voor de lunch.

Jammer dat we zo’n slecht gekopieerde kaart hebben meegekregen van het verhuurbedrijf. Een leuke route kiezen, is hiermee lastig. We hebben ook een TomTom en zo komen we op een provinciale weg terecht. Dat is weliswaar toegestaan, maar voor het andere verkeer iets minder prettig. Als we onverwacht een soort ‘toerit’ oprijden, vrezen we even met onze TukTuk op een snelweg uit te komen. Dat is dan weer niet de bedoeling… We zien de krantenkoppen al voor ons. Gelukkig valt het mee en zien we nergens het gevreesde ‘130’-bord. En dan brengt ‘SusanSusan’ via haar telefoon uitkomst om wat minder drukke wegen te vinden.

Inmiddels is Carel al eens achter het stuur gekropen en ook Debby en ik wagen ons voorin om een aantal kilometers te maken. Dat is een bijzondere ervaring.
Op de achterbank is kun je niet zo goed van het uitzicht genieten: op ooghoogte zit het frame. Erboven of eronderdoor kijken kán, maar is niet heel lang vol te houden. En ach, het regent. Dus is het tijd voor goede gesprekken, maar vooral voor slap geouwehoer. Waar het precies over gaat, ik weet het nu al niet meer. In elk geval iets met de zoute ballen, van Carel (?). Helaas weet ik daar het fijne niet van, omdat ik op dat moment net voor chauffeur speel. Wat ik wel weet, is dat mijn kaken nog steeds pijn doen van het lachen…

Verdere vermeldenswaardigheden van deze dag.. wist je dat…

Onderweg trekken we behoorlijk wat aandacht met onze TukTuk. Al toeterend trekken we door het Brabantse land. De buien trekken ‘s middags weg en we zien af en toe een voorzichtig zonnetje. Hoe mooi kan het leven zijn!
We willen onze belevenissen natuurlijk graag voor de andere F4F’ers vastleggen. Daarvoor kiezen we Babyloniënbroek. Niet omdat er iets bijzonders te zien is, maar gewoon vanwege de unieke naam.
Met dank aan Jessica voor de organisatie van een onvergetelijke TukTuk-dag. Volgend jaar weer?


Janine


Naar verhalen overzicht