Museum Van Speelklok tot Pierement 15 januari 2017

15 januari zijn we met een groepje naar museum Speelklok geweest.
Sommige hadden er lekker geluncht met muziek van een zelf spelende piano op de achtergrond en ik heb met de dames en John nog een koppie thee gedronken voordat we een rondleiding kregen.
Vroeger hadden mensen geen tijd bij zich en waren ze afhankelijk van de kerktoren die de tijd sloeg. Maar als je druk was en je had een slag van de toren niet gehoord kon je je dus vergissen. Daarom is er een torencarillon gekomen zodat je waarschuwt werd dat de torenklok ging slaan.
Mensen hadden geen radio en tv in die tijd dus het was stil in huis en mensen wilden thuis ook muziek. Zo is het gekomen dat rijken een klok aanschaften met bellenspeelwerk of orgelpijpen (miniorgel ingebouwd) en zelfs mini schilderij met figuurtjes die bewegen/iets doen. Een klok had zelfs mensen die een doodskist vervaardigden. Maar toen werd dat niet luguber gevonden, gelukkig maar...

In de rondleiding zagen we dus eerst een torenuurwerk met carillon en daarna mooie sjieke tafelklokken, staande klokken, cilinderspeeldozen (met een tandenkam die aangetokkeld worden) of een platenspeeldoos uit ca 1900. Er was zelfs een konijntje die uit een goudkleurige kool kwam met op de achtergrond een heel zacht muziekje uit 1911-1915. Vroeger wilden mensen dus ook al hebbedingetjes hebben...
De technieken hoe iets zelf geluid kon maken lieten ze ook zien o.a.
de melodie staat op een cilinder, papieren rol, metalen plaat of kartonnen boek met gaten erin.
We hebben zoveel gezien van zelf spelende piano's, buikorgels (uit buitenland want in de bergen heb je niks aan een grote draaiorgels net al in NL), straatorgels, dansorgels maar ook muziekspeeldoosjes.
Achtste wereldwonder uit 1910 uit wereldtentoonstelling van Brussel was een zelf spelende piano voorzien van 3 violen en dat maakte destijds indruk. De moeilijkheid van het mechaniseren zat hem in de uiteenlopende bewegingen die een violist maakt. Toch wisten ze dit na te bootsen en het instrument kostte 8000 Duitse Mark, destijds een fortuin.
Er was ook een dansorgel uit BelgiŽ. Soort hele grote staande straatorgel, mega groot heel mooi geschilderd in de stijl van de jaren 20, Charleston tijd.
Daarna zijn we zelf nog een rondje gelopen om nog andere mooie dingen te bekijken. Tenslotte hebben we nog wat gedronken weer in het restaurant.

Mariska bedankt voor het organiseren.


Loes


Naar verhalen overzicht