Wandklimmen
7 februari 2004
Een twaalftal actieve F4F-ers en twee toeschouwers
(voor de mentale ondersteuning én de foto's natuurlijk!) waren 's middags naar
Nieuwegein gekomen om aan den lijve te ondervinden wat echte hoogte en diepte
is. We gingen namelijk klimmen in 'The Cave'. Klinkt tegenstrijdig nietwaar?
De ingang van de klimhal was al net zo tegenstrijdig, maar gelukkig had iedereen
het op tijd gevonden. Na de 'voorbeschouwing' (lees: even bijkletsen) mochten de
klimmers zich in een heuse klimgordel/klimtuigje hijsen, wat voor sommige
mannelijke deelnemers wel even slikken was. Daarmee kon het echte klimmen
beginnen, tenminste na een korte maar heftige uitleg door begeleider Maurits.
Volgens hem moest het touw 'het spoor volgen', je moest ook niet vergeten 'blok'
te roepen en zijn er verschillende routes zoals een 3, 4, 5 of 6A… Kun je het
nog volgen? Veel informatie in korte tijd dus, maar later werd het allemaal wel
duidelijk.
Dan eindelijk mocht iedereen het zelf proberen. Stel je een wand onder een hoek
van 90 graden voor waarop allerlei felgekleurde plastic/betonnen uitsteeksels
zitten. Eén persoon, de klimmer, bindt het touw aan zijn gordel vast en de ander
houdt het touw strak. Klinkt makkelijk maar dat valt toch best nog tegen. Het
klimmen komt op een beetje denkwerk, een beetje krachtwerk en een beetje durf
aan. De echte 'klimgeiten' waren natuurlijk zo halverwege de wand, de
nieuwbakken klimmers deden het wat rustiger aan. Menig zweetdruppeltje was te
bespeuren, maar iedereen kon rustig en naar eigen kunnen proberen een eind
omhoog te klimmen.
De echte professionals werken met routes van dezelfde kleur (elke route heeft
een eigen score/waardering), nou ik was al blij als ik gewoon een metertje hoger
kon komen via alle mogelijke kleuren. Later bleek dat we op best lastige plekken
bezig waren geweest. Na een tijd beurtelings proberen gingen we gezamenlijk naar
een hoger gelegen plek (de 'kindermuur') waar we opnieuw een poging mochten
wagen. Dat ging al een stuk beter. De moeilijkheidsgraad was hier iets meer van
ons niveau (van de onervaren klimmers onder de deelnemers althans). Menig F4F-er
bereikte hier de top (waaronder ikzelf), dat gaf toch een goed gevoel!
Na het klimmen was het even bijkomen met een drankje. Daarna gingen acht F4F-ers
nog gezamenlijk eten bij de plaatselijke chinees waar zij zich het keurig
verzorgde buffet goed lieten smaken. Pieter bleek wel drie volle borden op te
kunnen (Hennie moest in hem zijn meerdere erkennen). Na de smakelijke maaltijd
ging ieder zijn eigen weg, sommigen hadden nog wat gepland en anderen ging
huiswaarts, allemaal in ieder geval weer een mooie ervaring rijker. Uiteraard
voor Karin nog een woord van dank voor de organisatie.
Martin C.