Wandeling in Willemstad naar “Fort De Hel”
4 september 2005
Zo rond een uur of 2 verzamelden zich een flinke club F4Fers op de parkeerplaats bij het water gemarkeerd door de “gele vuurtoren” in Willemstad. Het was een prachtig heldere dag met stralend zonnig weer en de zondag deed zijn naam eer aan.
Onder de bezielende leiding van organisatrice Marjolein en gids Judy werd
deze naar het zich liet aanzien zware soldatenmars ingezet maar niets was minder
waar want via frietkar Snacks van Lekz belandden we al snel op het ook al
zonovergoten terras van het “Wapen van Willemstad” alwaar we ons te goed deden
aan drank en de spijzen. Hennie presteerde het om meteen al een dubbele
uitsmijter naar binnen te werken wetende dat de weg naar fort “De Hel” lang en
zwaar zou worden en onder het motto die heb ik dan maar vast binnen deden ook
andere zich volop te goed aan broodjes en lekker vers bakjes koffie of
frisdrank.
We hadden allen gezorgd voor goede wandelschoenen alleen Pieter kwam op
leeuwenslippers van de postbank en werd heel terecht door Rob terugverwezen om
degelijk schoeisel te gaan zoeken omdat het een barre tocht beloofde te worden
over bergen (de stadswallen) en door dalen (het intieme gedeelte van Willemstad)
aldus Rob.
Willemstad is een mooi vestingstadje strategisch gelegen aan het water. Op zo’n
mooie dag is het een komen en gaan van plezierjachten en waterscooters in het
pittoreske haventje.
We liepen langs zeven bastions die een ster vormen en die van bovenaf gezien
de stad omgrensden. Tussen de kanonnen, kruithuizen en bunkers door liepen we
over de stadswallen.
Deze boden een prachtig uitzicht, zowel over het Hollands Diep waar veel
watersport bedreven werd. Witte zeiltjes gingen af en aan tussen het
gemotoriseerde vrachtbootverkeer door. Ook was er zicht op het binnenste
gedeelte van het stadje waar de bewoners rustig in hun tuintjes ons schouwspel
gade sloegen met op de achtergrond alle bezienswaardigheden als o.a. het
Mauritshuis.
Dit mooie historische huis was volgens gids Judy gebouwd als jachtslot en
buitenverblijf door Prins Maurits in 1623. Na zijn dood hebben er ettelijke
gouverneurs gewoond en in 1795 werd Willemstad bezet door Franse en Bataafse
troepen. Na de bevrijding werd het huis in 1830 omgedoopt tot ziekenhuis voor de
Engelse troepen.
In de eerste wereldoorlog werd het zelfs gebruikt als Rijkspostduivenstation. Na
de functie van gemeentehuis in 1973 doet het nu dienst als
tentoonstellingsruimte en worden er nog dagelijks mensen aan de schandpaal
geketend waar vervolgens met rotte eieren en dito tomaten opgegooid kan worden.
Hennie trok het boetekleed aan maar een geluk voor hem dat iedereen zijn
meegenomen fruit al verorberd had zo halverwege de wandeling. Conny en Annemieke
werden door de slotwachter in het schavot gegooid en dat moedigde de heren onder
het gezelschap aan om deze diender eens even mores te leren en al snel wisten
zij de dames achter het slot door een van de kerkerraampjes te bevrijden.
Nadat we een statiefoto hadden gemaakt van het complete gezelschap vervolgden we
onze reis.
Onder prachtig lommerrijke laantjes met boompjes waar een zee van rust vanuit
straalde en je jezelf in het buitenland waande liepen we terug naar de kerk van
Willemstad waar ons de laatste sacramenten voor onze tocht naar De Hel werden
toegediend. Velen deden zich nog eenmaal tegoed aan alles wat God verboden had
en de ijsco’s en vette frieten vlogen de hongerige kelen binnen. Rob keek zijn
ogen uit probeerde in gedachten de wandeling te ontvluchten terwijl hij in
gedachten aan monsterde op een zeiljacht want we zagen hem een
poosje wegdromen toen hij naar zo’n kapitale schuit tuurde die net de haven
binnen stoomde.
De weg naar de Hel was lang en leidde door grazige weiden waar de koeien loeiden
en langs stromende beken en waterpartijen steeds verder het onontgonnen land in.
Sommigen van het groepje met name Hennie waren dan ook zeer teleurgesteld dat
anderen o.a. Jorkos en Janine iedere keer achter bleven met steentjes in de
schoenen en dat weer anderen de conditie niet bleken te hebben om dat hele eind
verder te lopen. Toch was het gezien de toestand waarin een aantal F4Fers
verkeerde maar goed dat Marjolein zo kordaat besloot deze helle tocht af te
snijden en het relaxte terrasje en de bescherming van Willemstad weer op te
zoeken.
In ganzenpas ging het verder en daar waar op de heenweg de hoofden enigszins
gebogen waren geweest, staken de koppies nu weer fris en monter recht omhoog en
nadat in eerste instantie volop meegezongen was met het lied “de paden in, de
paden af, vooruit met blijde pas” werd al snel die veilige haven wederom bereikt
en iemand zette het lied “daar bij die haven” in.
Een paar mensen zongen mee de anderen waren blij dat zij de Hel overleefd hadden
en al met al brak toen voor hen de zon ook door en werd het alles bij elkaar
toch nog een zeer geslaagde dag waar iedereen volop van genoten heeft.
De groep werd gesplitst in thuisgangers en diegenen die zich dik en rond gingen
eten in het chinees restaurant wat er oergezellig uitzag en het goed bikken was
naar ik heb vernomen.
Toen ik naar mijn auto terug liep bij het parkeerplaatsje aan het water zat daar
nog steeds de hele zaak vol met oudjes op klapstoeltjes die van het frisse
windje en het heerlijke zonnetje genoten. Op de achtergrond kwam net de
Roll-on-Roll-off boot uit China binnen met
een x-aantal honderden Nissan’s erop. De zeilbootjes laveerden met het grootste
gemak om deze kolos heen. Met een ondergaande zon in de rug reed een ieder
voldaan terug naar huis terugkijkend op een zeer goed geslaagde wandeldag en
blij dat ie het weer overleefd had!
Pieter