Introductie duiken 18 mei 2007

September 2006
Terugkomend van een dagje cultuur snuiven in een leuk plaatsje op Malta worden mijn vriendin en ik door onze medevakantiegangers begroet met fantastische verhalen over geel met blauwe visjes, de rust onder water en hoe mooi het daar onder water allemaal wel niet is.
Na een uurtje verhalen horen over al die mooie visjes in de zee, zijn wij het al weer een beetje zat, maar onze medevakantiegangers nog lang niet. De volgende dag staan er weer twee duiken op de planning.

Mei 2007
Nu op 18 mei j.l. heb ik een klein beetje begrepen wat die twee duikers in september hebben meegemaakt. Mooie visjes die heb ik niet gezien (die rubberen vis die we hebben overgegooid niet meegeteld) maar de introductieles duiken was absoluut een hele ervaring.

Rond half negen verzamelden we in de kantine van het sporthotel Bruurs en werden we al snel verwelkomd door Carolien en Jeroen. Carolien was deze avond onze instructrice. We kregen een uitgebreide uitleg over de duikvesten. Die dingen zijn ongeveer 20 kilo per stuk. Gelukkig wegen ze in het water niets en kregen we ze daar pas aan. Ze hebben twee slangen voor luchttoevoer voor het ademhalen. Dit is er één voor de duiker zelf en eentje voor een maatje mocht die in de problemen komen met lucht. (Buiten het zwembad duik je altijd in combi met een maatje). Verder nog een andere slang met daarop de weergave van de druk in de fles, een dieptemeter en een kompas (helaas geen navigatiesysteem voor onder water, je moet het echt zelf uitzoeken)
Naast de lucht in de fles voor de ademhaling, zit er ook nog lucht in het vest voor een beetje hulp bij het naar boven komen of een beetje hulp bij het dalen in het water. Verder kregen we nog uitleg over alle communicatiesymbolen. Bijvoorbeeld je duim in de lucht betekent niet “prima” maar “naar boven”!!

Na deze uitleg ging het gebeuren: tijd om ons om te kleden, de brillen en de flappers uit te zoeken en het water in te gaan.

We gingen een groot bad in, wat ondiep begon en halverwege opeens een scherpe afdeling had en diep werd. We starten in het ondiepe en werden voorzien van een duikvest.
En toen…… begon het: Het vertrouwen op de lucht uit die fles op je rug. Boven water had je die zwembril op je neus en kon je eigenlijk alleen maar door je mond ademen. Dat ben ik niet gewend dus ineens had ik het gevoel een stuk plastic te hebben ingeademd (van de bril). Half in paniek stopte ik het mondstuk in mijn mond en dan gaat het ademhalen nog zwaarder.
Wat een angst want lucht is het belangrijkste om te leven. Heel voorzichtig met de bril op mijn neus en de slang in mijn mond mijn hoofd onder water… en ja het ademhalen ging dan wel een stuk makkelijker… Eerst maar een rondje lopen met mijn hoofd in het water. Op mijn knieën zitten in het ondiepe kreeg ik niet voor elkaar, veel te diep onder water…. Zo heb ik een behoorlijke tijd rond gelopen en mezelf wijsgemaakt dat het echt leuk was… waar ik op dat moment eigenlijk helemaal niet van overtuigd was. 

Carolien vroeg op een gegeven moment of ze me even moest helpen naar de bodem van het diepe zwembad… even dacht ik dat ze sprak in termen van ons maffiaspel maar dat bedoelde ze niet. Ze hing wat extra gewicht aan mijn vest, liet al de lucht uit mijn vest lopen en zette me op de bodem van het zwembad. Tseeee wat een ervaring. Twee meter onder water en gewoon kunnen ademen. Maar even een klein rondje proberen te zwemmen…. En nog een. En eigenlijk begon ik het heel voorzichtig toch echt leuk te vinden.
De hulp om naar de bodem te gaan heb ik nog één keer nodig gehad. Daarna had ik door hoe het werkte en heb ik heerlijk gezwommen. Af en toe kwam er opeens een vis langs, die gooide ik dan maar weer door naar zo’n andere waaghals onder water.
Het maken van een groepsfoto was nog wel een heel gedoe. Ik zat keurig op mijn knieën op de bodem, maar op de een of andere manier kreeg ik het niet voor elkaar om stil te blijven zitten en heel langzaam steeg ik weer naar boven. Gelukkig hadden de anderen dat door dus aan de ene kant door twee mensen en aan de andere door eentje werd ik omlaag gehouden voor de foto. Ik ben heel benieuwd naar het resultaat. Carolien had een onderwatercamera bij zich en we krijgen de foto’s nog doorgestuurd.

Uiteindelijk moesten ze me als laatste van de bodem halen. Nog even dacht ik dat ze vroeg of dat het goed ging, maar het was die duim in de lucht, dus het was de vraag of ik naar boven kwam… helaas het uurtje onder water zat er weer op.

Ik vind het heel tof dat ik binnen het uur over de angst van het ademhalen heen ben gekomen en het duiken uiteindelijk zo onwijs gaaf heb gevonden. Nu snap ik die knullen van de vakantie al een stuk beter, enne ik heb nog geen mooie vis gezien dus wie weet, als ik nog eens op Malta ben…. Op zoek naar de mooie visjes…

Bij elkaar hadden we deze avond niet zo heel veel Friends 4 Funners die de stap naar het onderwaterleven aandurfden. Alleen Carel, Herma en ik zijn het water in geweest. Dat de avond door kon gaan hebben we te danken aan de aanwezigheid van twee gastleden: Esther en Tanja. Bedankt voor jullie komst. Ik hoop dat jullie net zo hebben genoten als ik.
Natuurlijk ook Marjolein bedankt voor de organisatie en Rob bedankt voor je aanwezigheid en voor je foto’s (waar ik heel nieuwsgierig naar ben).

Ismonda

Naar verhalen overzicht