Herfstkleurenwandeling 28 september 2008
Ja, daar gaan we dan, op een mooie zondagmorgen in september. En ja, het was
vroeg voor mij. Ik had de avond ervoor nog mijn verjaardag gevierd en dat geeft
altijd weer een hele bende aan afwas. Maar er zijn altijd wel mensen te vinden
die "willen" helpen en daar is het dan ook bij gebleven…
Maar zal daar niet verder over uitweiden, het gaat tenslotte toch over de
zondag, de dag van het park "De Hoge Veluwe". Annemieke en ik hadden afgesproken
om samen naar deze activiteit te gaan en ik zou voor chauffeur spelen. Zo gezegd
zo gedaan (en ja, ik heb de deur voor haar open gehouden, dit wil Carel altijd
even weten of ik nog steeds galant ben, bij deze Carel!). Het was zeker een
mooie dag in september en in het begin van de middag zouden we bij ingang
Otterlo van het park verzamelen. We waren niet de eerste, want de organisatie in
de vorm van Ingrid D. stond ons al op te wachten. We waren met 10 mensen inclusief
een gastdeelnemer, een leuke opkomst met net zoveel leuke mensen. Het was de
bedoeling om op mijn favoriete vervoersmiddel het park in te gaan, maar de
bekende witte fietsen waren niet meer voorradig. Deze witte fietsen zijn
onlosmakelijk met het park De Hoge Veluwe verbonden. Er zijn in totaal 1700
fietsen, en toch stonden wij met lege handen, kun je nagaan hoe populair die
zijn. De oorsprong van deze fietsen komt eigenlijk uit Amsterdam, daar wilde men
2000 gratis fietsen ter beschikking stellen, alleen is dit nooit uitgevoerd. In
1975 werden de eerste 50 fietsen door het park De Hoge Veluwe en de ANWB, naar
het eerdere idee aangeschaft. Door het geweldige succes van deze formule zijn er
snel meerdere fietsen gekomen, wat heeft geleid tot de huidige 1700 stuks.
Teleurgesteld als ik toch wel een beetje was, zijn we met twee volgepakte auto's
het park ingegaan naar het bezoekerscentrum. Hier kun je met behulp van moderne
interactieve middelen meer te weten komen over natuur, wild, cultuur en historie
van De Hoge Veluwe. Echt de moeite waard, heb toch nog wel een aantal dingen
opgestoken. Ze waren vroeger toch wel vindingrijk om bepaalde problemen op te
lossen (en dat allemaal zonder de huidige technologie). Een klein beetje
historie hoort er toch ook in te zitten, vandaar een kleine uitleg hoe het park
ontstaan is. De historie van het Nationale Park De Hoge Veluwe is er één van
idealisme en visie. Het park is cultureel erfgoed, welke gesticht is aan het
begin van de twintigste eeuw door het echtpaar Anton en Helene Kröller-Müller.
Anton was een fervent jager en kocht daarom vanaf 1909 in meerdere fasen een
jachtterrein, De Hoge Veluwe. Helene was een enthousiast kunstlief-hebster en
verzamelde kunst. Samen hadden Anton en Helene een ideaal: natuur en cultuur
samenbrengen in het belang van het algemeen.
In de periode van 1909-1923 zijn de fundamenten voor het huidige park gelegd.
Het park werd omrasterd en er werden dieren ingevoerd (moeflons, edelherten en
wilde zwijnen). Het woonhuis van de familie, het Jachthuis Sint Hubertus, werd
gebouwd en beeldende kunstwerken werden aangekocht. Tevens is men in deze
periode begonnen met het bouwen van een museum voor de kunstcollectie. Echter,
vanaf circa 1923 heerste er een ernstige economische crisis. Het echtpaar moest
stoppen met de bouw van het museum. De situatie verslechterde verder en de
familie kon het bezit niet zelf meer in stand houden.
In 1935 kwam er een oplossing voor de problemen. Het park werd ondergebracht in
een stichting: Het Nationale park De Hoge Veluwe. De kunstverzameling werd
geschonken aan de Staat der Nederlanden en het Rijk bouwde het museum. Dit is
het oude gedeelde van het huidige Kröller-Müller museum.
Na al deze leerzame informatie was het toch echt tijd voor koffie, want dat
hoort natuurlijk ook bij een uitstapje en dan mogen we het gebak natuurlijk niet
vergeten. Het was alweer een tijdje geleden dat we elkaar gesproken hadden dat
het koffiedrinken wel een beetje erg veel tijd in ging nemen. Waarop de
organisatie het verstandige besluit nam dat we maar eens aan onze eerste
wandeling moesten gaan beginnen. Het was een mooie route door de wildernis. We
waren nog maar net goed en wel op weg toen ons pad werd geblokkeerd door
omgevallen bomen, maar dat kon onze pret niet drukken, we gingen onder of over
de woudbomen heen. De bomen stonden er al aardig in herfstkleuren bij, een lust
voor het oog van de echte natuurliefhebbers, zoals we daar allemaal rondliepen,
genietend van de omgeving.
 |
 |
Zelf ben ik meer van de overzichtfoto's, maar er zijn toch een paar mensen onder
ons die geregeld op hun buik(je) gingen liggen om de paddo's op de gevoelige
plaat vast te leggen. Na deze wandeling wilden de meesten toch ook nog wel even
op de witte fiets om een tocht naar het jachthuis te maken. Dit werd een route
door een soort zandverstuiving en met zicht op de weidse omvang van het park.
Helaas was het jachthuis gesloten, maar het zag er niet minder mooi uit.
Ook aan de leuke fietstocht komt een einde en van al die activiteiten krijgt een
mens toch wel honger. Maar de gastvrouw had er ook aan gedacht dat dit ooit zou
gaan gebeuren en daar gingen we, op pad naar het pannenkoekenhuisje. Met zijn
allen achter elkaar aanrijden was niet zo'n goed plan achteraf, want daar houden
de stoplichten (en daar kent Ede er een heleboel van) geen rekening mee, met het
gevolg dat wij (Annemieke en Ron) het spoor bijster waren. Na goed overleg zijn
we er dan gelukkig wel gekomen, zodat ook wij een lekkere pannenkoek konden
bestellen. Na, tijdens het eten, de vakantieverhalen van een tweetal mensen met
veel plezier te hebben aangehoord was deze leerzame en leuke dag helaas weer ten
einde. Maar als laatste wil ik nog wel even het woord richten tot onze gastvrouw
die deze dag voor haar rekening heeft genomen: Ingrid, bedankt dat je voor ons
deze leuke dag hebt willen regelen en dat je nog veel van deze leuke dingen mag
blijven doen.
Ron